creche verte 2008 - Diary of Cutielaure

เวลาผ่านไปเร็วจริง ครบปีพอดีที่หนูลอร์กับเพื่อนๆที่แครชขึ้นภูเขาไปวิ่งเล่น สัมผัสธรรมชาติ ช้อนแมลง เก็บดอกไม้ ฯลฯ ปีนี้ เราก็ไปกันที่เดิมเช่นเคย monitor ก็คนเดิม แต่เด็กๆก็โตขึ้น และมีน้องใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมาอีก เพื่อนๆหลายคนของหนูก็หนีไปโรงเรียนกันแล้ว ตัวหนูเองตอนนี้ก็กลายเป็นศิษย์เก่าไปแล้วเช่นกัน แต่เวลาที่แครชมีกิจกรรมเด็ดๆ แม่ก็ต้องพาหนูไปร่วมแจมอยู่แล้วล่ะ ปีนี้ กิจกรรมที่เรียกว่า crèche verte เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาจริงๆ นั่นก็คือ เราปิดแครชที่ในเมืองหนึ่งสัปดาห์ เพื่อย้ายขึ้นไปเปิดบนภูเขา ที่พักที่ทำกิจกรรมที่ได้เลือกเอาไว้ และที่สำคัญ ตอนกลางคืนเราก็นอนที่นั่นด้วย เหมือนเข้าค่ายน่ะเอง บางครอบครัวที่พ่อแม่สามารถลาหยุดได้ก็จะมาร่วมกิจกรรมด้วยทั้งวัน พาพี่พาน้องของเด็กๆมาด้วย และค้างคืนด้วย ตื่นเช้ามาพ่อแม่ก็ไปทำงาน เย็นก็กลับมาใหม่ บางครอบครัวไม่สะดวกค้างอย่างเช่นครอบครัวหนูลอร์ ก็เช้าไปเย็นกลับ ปีนี้เราเข้าร่วมกิจกรรมสองวัน

วันแรก ช่วงเช้า จูเลียง ผู้นำกิจกรรมพาเด็กๆมารู้จักกับ สี และกลิ่น ของดอกไม้ใบไม้ เริ่มจากเล่านิทานให้เด็กๆฟัง เป็นเรื่องของดอกไม้ดอกเล็กๆ ดอกหนึ่ง ที่ค่อยๆเติบโตขึ้น และได้รู้จักเพื่อนดอกไม้ดอกอื่นๆ ที่สีและรูปร่างต่างๆกันไป เล่าจบ ก็ถึงตาของพวกเด็กๆที่จะออกไปตามล่าหาเพื่อนของดอกไม้กันบ้าง

มาเที่ยวนี้ แม่มีความตั้งใจอย่างหนึ่ง คือจะใช้เวลากับหนูลอร์ให้มากๆ เพราะว่าปีที่แล้ว แม่เอาแต่ถ่ายรูป ถ่ายวีดีโอซะวุ่นวายไปหมด เลยรู้สึกว่าลูกไม่สนุกเท่าที่ควร เพราะว่าเด็กๆ อย่างหนู เวลามีแม่อยู่ด้วยก็อยากอะไรๆพร้อมกับแม่น่ะซิ อีกอย่าง ปีที่แล้วลูกก็เพิ่งสองขวบเอง ยังไม่ค่อยรู้ภาษาดีเล้ย ปีนี้หนูโตพอที่จะเข้าใจ แม่เห็นเวลาจูเลียงพูด หนูจะตั้งใจฟัง มองตาไม่กระพริบ แล้วก็จำได้ด้วย ว่าเขาบอกให้ทำอะไร แบบไหน อย่างตอนช้อนแมลงขึ้นมา ต้องเอามือทำแบบนี้ ๆ

ถึงตอนบ่าย นอนกลางวันเสร็จแล้ว ฝนพรำๆลงมาหน่อยนึง พอฝนหยุด เด็กๆ ก็ถูกเกณฑ์ให้ถือกระป๋องออกไปหาหอยทาก ....เพื่อเตรียมมาทำมื้อเย็นกัน กิกิ ล้อเล่นๆ แต่ละคนท่าทางหมายมั่นปั้นมือกันละเกิ้น ตลอดทั้งบ่าย ไม่มีใครเจอซักตัวเดียว โถ ที่หลังบ้านหนูลอร์ เดินออกไปห้าก้าวก็เจอแล้วตัวอ้วนๆๆ ทั้งน้าน ........ไม่เจอก็ไม่เป็นไร กระป๋องเอาไปตักดินเล่นก็ได้ บนสนามหน้าบ้านพักมีตัวตุ่นขุดรูเอาดินขึ้นมากองไว้เต็มไปหมด หนูลอร์ก็ชอบไปเหยียบๆ กองดินพวกนี้เล่น ช่วงนี้แม่ไม่มีรูปเพราะกลัวว่าจะเจอฝนกลางทาง แต่ปรากฏพอขึ้นไปถึงเนินเขาเป้าหมาย แดดก็ออกเปรี้ยงๆ ถอดกันทีละชิ้นๆ วิ่งเล่นกันสนุกสนาน

อ้าว นั่น มาเรียง เด็กผู้ชายอายุพอๆกับลอร์ แต่ยังพูดไม่ค่อยเป็นประโยคเท่าไหร่ กำลังวิ่งไล่ลิเลีย สาวน้อยที่โตกว่ากันครึ่งปี หัวเราะกิ๊กกั๊ก ปากก็ร้องเรียก มากาลี ๆๆๆ แม่ละขำกลิ้ง ก็มากาลี น่ะ แม่ของลิเลียตะหาก ลิเลียก็ขำ หัวเราะไปวิ่งไปแล้วก็เรียกชื่อตัวเอง นี่ ลิเลีย ลิเลียจ้า แวงซอง ปาป้าลิเลียได้ยินเข้าก็บ้าจี๊ตาม เรียชื่อปาป้ามาเรียงมั่ง ไม่รู้ยิ่งทำให้สนุกกันใหญ่หรือเปล่า วันนั้นทั้งวัน มาเรียงเจอลิเลียเป็นต้องเรียกมากาลี แม่กำลังคิดว่า ถึงจะยังพูดไม่เป็นคำ แต่มาเรียงก็ส่อแววว่าไบร้ทน่าดูนะเนี่ย ดูซิ ล้อชื่อแม่เพื่อนเป็นตั้งแต่ยังไม่เข้าอนุบาล ....... หนุ่มน้อยมาเรียง ยังชอบเดินดุ่มๆ ไปในที่ๆไม่ควรไป ให้ต้องตามจับกันสนุกไป มีอยู่ทีเดินเลี้ยวไปด้านหลังชาเล่ย์ แม่บอกให้หนูลอร์ตามไปเรียกมาเรียงกลับมาซิ ลอร์วิ่งตามไปเรียกมาเรียง กาแอล ลิเลีย ก็วิ่งตามเรียกลอร์อีกที ตามกันเป็นขบวน เด็กๆเลยได้เล่นเกมส์ใหม่อีกหนึ่งเกมส์ คือวิ่งวนรอบชาเล่ย์ไล่จับกัน จ๊ะเอ๋ ยกโขยงกันเป็นพรวน

วันต่อมาคือวันนี้ จูเลียงพาเด็กๆไปที่หนองน้ำ วันนี้นิทานของจูลียง คือ ลูลู ลูกแมลงปอ ตอนที่ยังเป็นเบบี๋ อยู่ในน้ำ ลูลูอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับอนาคตตัวเอง แต่ไม่มีแม่ให้ถาม ก็เลยต้องไปถามเพื่อนๆ แมลงที่อยู่ในน้ำด้วยกัน จนถึงบางอ้อ ว่าสักวันหนึ่ง จะเป็นดักแด้ เกาะอยู่ตามต้นกก ก่อนจะเป็นเจ้าแมลงปอปีกสวย ตามเคย เด็กๆ ก็มีหน้าที่ต้องตามหาลูลูกับเพื่อนๆอีกแล้ว แหม ถึงจะเป็นเด็ก ก็มีงานยุ่งไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะ